Tag Archives: Tornado superkomórkowe

Skala Fujity, szerokość leja i pas zniszczeń

tornado

Do określenia siły tornada, gdzie bierze się pod uwagę zniszczenia jakie powoduje została przyjęta skala Fujity, którą posługuje się większość krajów. Minimalna wartością tej skali jest F0 a maksymalną F5.

Występujące tornada w 75 procentach maja siłę F0 lub F1, 24 procent osiąga siłę F2 bądź F3. Tylko jeden procent posiadają tornada mające siłę F4 i F5, a tylko 0,1 procenta osiągają F5.

Formacje przypaminające tornada

wir pylowy

Znane są formacje, które z widoku są bardzo podobne do tornad jednak nimi nie są. Należą do nich: tornado linii szkwałów z angielskiego gustnad oraz wir pyłowy z agielskiego Dust devil.

Tornado linii szkwałów jest małą, pionową kolumną wirującego powietrza, która przypomina tornado. Występujące zwykle w przedniej krawędzi burz oraz w strefie gdzie są silne uderzenia wiatru. Wiatr wiejący w wirze zazwyczaj jest słabszy niż ten wiejący w tornadach oraz gustnado i osiąga siłę w skali Fuijty – F0 do F1, może być jednak przyczyną sporych zniszczeń.Powstaje, gdy zimne i suche powietrze znajdujące się na przedniej części chmury, opada przepływając przez ciepłe oraz wilgotne powietrze znajdujące się przed chmurą nadając mu efekt wirowy.

Kształt tornada

ksztalt tornada

Kształt większości z tornad to wąski lej kondensacyjny, który ma szerokość nawet kilkaset metrów. Występuję z chmurą odłamków znajdującą się blisko powierzchni ziemi.

Słabe oraz niewielkie trąby lądowe można zobaczyć w postaci małego wiru pyłu, który zawieszony jest w powietrzu blisko powierzchni ziemi. W przypadku niewidocznego leja kondensacyjnego, przy wietrze osiągającym prędkość powyżej 64 km/h cyrkulację definiuje się jako tornado.

Tornado posiadające cylindryczny kształt i względnie małą wysokość określa się mianem tornada kominowego (stovepipe tornado).

Podział tornad

Tornado w USA

Biorąc pod uwagę warunki, w jakich powstają tornada, dzielimy je na dwie grupy:

  • Tornado superkomórkowe
  • Trąby lądowe oraz wodne

Tornado superkomórkowe – jest najbardziej klasycznym i najgroźniejszy jego rodzajem. Ma kształt leja, który posiada różną średnicę, mogą być cienkie przypominające sznurek lub bardzo szerokie. Stanowi większość tornad, które są najbardziej niszczycielskie, najsilniejsze osiągają do 480 km/h (F5 – skala Fujity).

Tornada powstają w wyniku zmiany energii potencjalnej na kinetyczną. Procesy, fizyczne, które związane są z powstawaniem w tornadzie superkomórkowym cyrkulacji powietrza wynikają: z niestabilnej konwekcyjnie atmosfery, w superkomórkach burzowych występuje mezocyklon, istnieją także zmiany kierunku oraz prędkości wiatru wraz z wysokością. Te ostatnie mają wpływ na średnie ruchy komórki oraz ruch tornad występujący na półkuli półn., który jest cyklonalny. Tornada te posiadają dobrze określony cykl rozwoju.